Home / مبانی مهندسی نرم افزار / بررسی نواحی کاری و معایب روش پیچشی Win-Win

بررسی نواحی کاری و معایب روش پیچشی Win-Win

نواحی کاری روش پیچشی

این مدل به چند فعالیت چارچوبی تقسیم می شود که به نواحی کاری تعبیر می شوند.
این مدل دارای ۶ ناحیه کاری است که عبارتند از:

۱- ارتباط با مشتری ۲- برنامه ریزی (طرح ریزی) ۳- تحلیل ریسک ۴- مهندسی ۵- ساخت و ارائه ۶- ارزیابی مشتری

این مدل نیز همانند مدل افزایشی ماهیت تکراری روش نمونه سازی را با کنترل مدل آبشاری ادغام می کند.
با شروع این روش، تیم مهندسان نرم افزار حول این پیچش و در جهت ساعتگرد حرکت می کند و در طی این
روال هریک از نواحی کاری ممکن است چندین بار انجام شوند تا نرم افزاری پیچیده تر و با کیفیت بالاتر تولید شود.
در این مدل برخلاف مدل های مشابه، حرکت ممکن است در طی حیات نرم افزار ادامه یابد.

این مدل برای سیستم های صحیح و وسیع می تواند بهترین انتخاب باشد.
همچنین به دلیل وجود تحلیل ریسک در هر مرحله امکان بروز خطا کم خواهد شد.

 

معایب روش پیچشی

۱- همانند روش های تکاملی قبل, متقاعد کردن مشتری کمی مشکل خواهد بود.

۲- اگر نتوان در این مدل ریسک کرد ممکن است نتایج غیرقابل پیش بینی رخ دهد
چون این روش بر اساس در نظر گرفتن ریسک بنا شده است.

۳- از این مدل بصورت گسترده مانند مدل های آبشاری و نمونه سازی اولیه استفاده نمی شود.

 

 

 

با در نظر گرفتن تمام  معایب روش پیچشی میتوان به در بهترین حالت ای مدل
یک مزیت فوق العاده دارد که به نظر من تنها مزیت خوب این مدل می باشد.

حتما بخواند :  سلسله مراتب مهندسی سیستم را چگونه برسی کنیم ؟

در بهترین حالت گفتگو سعی می شود تا یک حالت “برنده – برنده” برای دو طرف ایجاد شود
که در این حالتی که به وجود می اید هر دو طرف سود خواهند کرد

منظور از هر دو طرف یعنی هم مشتری و هم توسعه دهندگان نرم افزار سود خواهند کرد.

 

دوستان نظرات خود را در مورد مدل پیچشی در قسمت نظرات برای ما ارسال کنید

 

لینک مطلب

About Arman

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *